شرکت خدماتی شهرک صنعتی بزرگ شیراز
ورود صنعتگران

کارخانه را می‌شود دوباره ساخت؛ اعتماد و دانش را نه

کارخانه را می‌شود دوباره ساخت؛ اعتماد و دانش را نه

شهرک صنعتی چگونه می‌تواند «ساخت داخل» را از شعار به انتخاب اول خریدار تبدیل کند

مدیریت شهرک صنعتی بزرگ | زمان مطالعه: حدود ۱۰ دقیقه

ساعت شش و چهل دقیقه صبح است. آقای کریمی ماشینش را جلوی کارخانه پارک می‌کند، همان‌طور که بیست سال است پارک می‌کند، و پیش از آنکه وارد دفتر شود یک دور از کنار سالن تولید رد می‌شود. کسی از او نخواسته؛ عادت است. دست می‌کشد به نرده‌ی کنار پله، نگاهی به انبار می‌اندازد و می‌رود بالا.

آقای کریمی آدم واقعی نیست. او را من ساخته‌ام تا از زبان یک مدیر کارخانه‌ی معمولی در یک شهرک صنعتی معمولی حرف بزنم، و مشکلاتی که برایش پیش می‌آید همان‌هایی است که صاحبان صنعت در گفت‌وگوهای روزمره بارها از آن‌ها گفته‌اند. اگر قرار باشد درباره‌ی آینده‌ی تولید داخلی چیزی بنویسم، ترجیح می‌دهم از همین ساعت شروع کنم: وقتی هنوز کسی نیامده و همه‌چیز سر جایش است، ولی آدم می‌داند که امروز چند تصمیم سخت در انتظارش است.

خریدار سه چیز را کنار هم می‌گذارد

اولین تلفن آن روز از طرف یک پیمانکار پروژه است. می‌خواهد قطعه‌ای را سفارش بدهد و برای همان قطعه از دو سازنده‌ی دیگر هم قیمت گرفته؛ یکی ایرانی، یکی خارجی. آقای کریمی می‌داند که قرار نیست فقط قیمت تعیین‌کننده باشد. خریدار حرفه‌ای معمولاً سه چیز را هم‌زمان می‌سنجد: قیمت قابل‌قبول، کیفیتی که از قبل روشن است، و تحویل در زمانی که پروژه منتظرش نماند. ارزان‌ترین کالا اگر دیر برسد پروژه را می‌خواباند، و سریع‌ترین تأمین اگر کیفیتش زیر انتظار باشد، هزینه‌اش را چند ماه بعد در توقف و تعمیر می‌پردازند.

جالب اینجاست که سازنده‌ی ایرانی در این مسابقه دست خالی نیست. حمل‌ونقل طولانی ندارد، زمان کمتری برای رسیدن لازم دارد، و هزینه‌ی نیروی کار و انرژی در داخل کشور می‌تواند قیمت را رقابتی نگه دارد. چیزهایی هم هست که معمولاً در برگه‌ی قیمت دیده نمی‌شود اما در عمل وزن دارد: وقتی قطعه‌ای خراب شود، سازنده یک تلفن فاصله دارد. نیاز به قطعه‌ی یدکی یا بازدید فنی کوتاه‌تر جواب می‌گیرد و اگر محصول به به‌روزرسانی احتیاج داشته باشد، لازم نیست کسی منتظر پاسخ از آن‌سوی مرز بماند.

پس حرف ساده است و به نظرم همین سادگی ارزشمند است: اگر کیفیت لازم فراهم باشد، کالای داخلی خودبه‌خود انتخاب اول می‌شود. لازم نیست از کسی خواهش کنیم یا کسی را مجبور کنیم. کافی است آن سه شاخص را کنار هم، با هم و بدون استثنا به خریدار نشان بدهیم.

حالا سؤال اصلی این است: یک کارخانه‌ی تنها، گوشه‌ی یک شهرک، چقدر می‌تواند هر سه را به‌تنهایی تأمین کند؟

تنهایی گران تمام می‌شود

دومین تلفن آقای کریمی از آزمایشگاهی است که باید نمونه‌ی محصولش را تست کند. نوبت سه هفته‌ی دیگر است. کارفرما گواهی می‌خواهد و گواهی بدون تست نمی‌شود. او این ماجرا را می‌شناسد؛ هر چند ماه یک بار تکرار می‌شود و هر بار انگار اولین بار است.

آن روز عصر، در راه خانه، به ذهنش می‌رسد که دو ساختمان آن‌طرف‌تر کارخانه‌ای هست که سال پیش همین مشکل را داشت. صاحبش را سلام و علیک می‌شناسد، ولی تا حالا درباره‌ی کارشان حرف جدی نزده‌اند. نمی‌داند آن‌ها چطور گواهی گرفتند. نمی‌داند ورق مصرفی‌شان را از کجا می‌خرند. حتی نمی‌داند اگر هر دو با هم سفارش بدهند، قیمت بهتری گیرشان می‌آید یا نه.

این اتفاق در شهرک‌های صنعتی کم نیست. واحدها به‌اندازه‌ی کافی نزدیک‌اند که صدای هم را بشنوند و به‌اندازه‌ی کافی مشغول‌اند که هرگز دور هم ننشینند. هر مدیر مشکل خودش را تنها حل می‌کند، انگار هیچ‌کس دیگری همان مشکل را ندارد، و هزینه‌ی این تنهایی را کسی جمع نمی‌زند: ماه‌ها انتظار برای گواهی، قیمت‌هایی که با سفارش جداگانه بالا می‌ماند، نامه‌هایی که یکی‌یکی و به نام یک واحد کوچک به اداره‌ها می‌رسد و سنگینی یک صدای جمعی را ندارد.

شهرک صنعتی فقط قطعه‌ای زمین با خیابان‌کشی و انشعاب نیست. در بهترین حالت یک اکوسیستم است؛ جایی که فاصله‌ی کم باید اصطکاک را کم کند و اعتماد را بالا ببرد. اما این اتفاق خودبه‌خود نمی‌افتد و باید برایش تصمیم گرفت. چند نمونه از آنچه ممکن است:

  • خدمات مشترک: آزمایشگاه، مرکز کالیبراسیون یا انبار و لجستیک مشترک که هزینه‌ی ثابتش بین چند واحد تقسیم شود و هیچ‌کدام مجبور نباشند خودشان از صفر بسازند.
  • خرید و تأمین جمعی: وقتی ده واحد با هم مواد اولیه سفارش می‌دهند، هم قیمت بهتر می‌شود و هم زمان تحویل قابل‌پیش‌بینی‌تر.
  • یک صدا در برابر نهادها: مشکلات انرژی، حمل‌ونقل و مجوز وقتی از طرف مجموعه‌ای مطرح شود که ده‌ها واحد پشتش هستند، شنیده‌تر می‌شود تا وقتی هر واحد جداگانه نامه می‌نویسد.
  • همکاری فنی بین واحدها: در هر شهرک معمولاً واحدی هست که ماشین‌کاری دقیق می‌کند، واحدی که قالب می‌سازد و واحدی که مونتاژ نهایی دارد. اگر این‌ها همدیگر را بشناسند، بخشی از زنجیره‌ی تأمین درون همان محوطه شکل می‌گیرد.

هیچ‌کدام از این‌ها فناوری پیچیده‌ای نمی‌خواهد. چیزی که می‌خواهد تصمیم است، و بعد حوصله.

سرمایه‌ای که در ساختمان نیست

آقای کریمی در شرکتش کسی را دارد که او را «استاد حسینی» صدا می‌کنند. استاد حسینی بیست‌وچند سال است روی یک ماشین کار می‌کند و تلرانس یک قطعه را با دست، قبل از آنکه کولیس نشان بدهد، تشخیص می‌دهد. سال دیگر بازنشسته می‌شود. این را همه می‌دانند، ولی کسی هنوز نپرسیده که آنچه او در سرش دارد کجا ثبت می‌شود.

تازگی‌ها مهندس جوانی هم به مجموعه آمده، سارا، که اولین هفته‌ای که آمد سه بار پرسید «چرا اینطوری؟». یک بار درباره‌ی ترتیب مراحل کار، یک بار درباره‌ی دلیل یک استاندارد داخلی، و یک بار درباره‌ی اینکه چرا هیچ‌کس مسیر رشدش را نمی‌گوید. حسینی اول جا خورد. آقای کریمی اما چیز دیگری دید: او می‌خواهد بفهمد، نه اینکه بخواهد قاعده را بشکند.

من گمان می‌کنم بخش بزرگی از آنچه این روزها درباره‌ی «نسل جوان» می‌شنویم، پدیده‌ی تازه‌ای نیست. هر نسلی در ابتدای کارش فاصله‌ای میان دانسته‌های دانشگاهی و تجربه‌ی واقعی دارد و هر نسلی برای پر کردن این فاصله به زمان و آدم‌های باتجربه‌تر نیاز داشته است. چیزی که فرق کرده، محیط است. امروز اطلاعات سریع در دسترس است، ابزارهای هوشمند یادگیری را سریع‌تر کرده‌اند، و جوان‌ها طبیعی است که انتظار داشته باشند زودتر یاد بگیرند، زودتر در حل مسئله شریک شوند و مسیر رشدشان را روشن‌تر ببینند. این به معنای نپذیرفتن استاندارد یا بی‌احترامی به مدیر نیست؛ بیشتر چیزی شبیه این است: «قاعده را بگو تا بفهمم، و بعد بگذار نشان بدهم چه کار از دستم برمی‌آید.»

برای یک شهرک صنعتی این هم فرصت است و هم زنگ خطر. زنگ خطر از این جهت که اگر جوان‌ها ببینند راهی برای رشد نیست، می‌روند، و با رفتنشان آینده‌ی دانش فنی هر واحد کم‌رنگ می‌شود. فرصت از این جهت که می‌شود برنامه‌ای ساخت تا تجربه‌ی استادکارها و انرژی جوان‌ها به هم گره بخورد. مثلاً:

  • برنامه‌ی استاد و شاگردی رسمی بین واحدها، که تجربه‌ی بازنشسته‌ها و نیروهای باتجربه مستند شود؛
  • دوره‌های آموزشی مشترک که هر واحد به‌تنهایی از پسش برنمی‌آید؛
  • ارتباط منظم با هنرستان‌ها و دانشگاه‌های اطراف، تا دانشجوها پیش از فارغ‌التحصیلی محیط واقعی کار را دیده باشند.

به نظرم هدف جایگزین کردن یک نسل با نسل دیگر نیست. هدف این است که یک پیرمرد و یک جوان بتوانند کنار یک دستگاه بایستند و از هم چیزی یاد بگیرند.

از دروازه‌ی شهرک تا بازار منطقه

تا اینجا از داخل صحبت کردیم. اما بازار فقط داخل نیست.

چند ماه پیش یکی از دوستان آقای کریمی از سفری برگشت که برای دیدن یک نمایشگاه صنعتی در یکی از کشورهای همسایه رفته بود. چیزی که با خودش آورد فقط کاتالوگ نبود، برداشتی بود که به نظرم قابل‌تأمل است: بازار همسایه فقط دنبال خرید کالا نیست. دنبال انتقال فناوری، خدمات فنی و مهندسی، آموزش، تعمیر و نگهداری و گاهی تولید و سرمایه‌گذاری مشترک است. یعنی آنچه مشتری از ما می‌خواهد، دیگر فقط «جنس» نیست؛ «شریک» است.

این دقیقاً همان‌جایی است که یک شرکت کوچک و متوسط به‌تنهایی کم می‌آورد. صادرات واقعی یعنی پیگیری مداوم، شناخت بازار، استاندارد، خدمات پس از فروش و حضور همیشگی؛ نه یک سفر نمایشگاهی. کدام کارخانه‌ی کوچک می‌تواند همه‌ی این‌ها را تنها تأمین کند؟ اما مجموعه‌ای از واحدهای همسایه، با یک برند جمعی، یک تیم صادراتی مشترک و یک پیشنهاد کامل، شاید بتواند.

این مسیر یک فایده‌ی کمتر دیده‌شده هم دارد. کسی که برای بازار منطقه تولید می‌کند، ناچار است استانداردش را بالا ببرد، و این بالا رفتن به نفع بازار داخل هم هست. محصولی که در یک رقابت واقعی سنجیده شده، خریدار داخلی را هم راحت‌تر قانع می‌کند.

کار از کجا شروع می‌شود؟

بعد از همه‌ی این حرف‌ها، پرسش طبیعی این است که از کجا باید شروع کرد. پیشنهادم چند قدم کوچک و عملی است، نه یک برنامه‌ی بزرگ که روی کاغذ بماند.

قدم اول، شناخت. مدیریت شهرک و واحدها باید بدانند چه کسی چه چیزی تولید می‌کند و چه ظرفیتی دارد. می‌شود یک بانک اطلاعات ساده از توانمندی‌های واحدها ساخت که برای همه‌ی ساکنان باز باشد. خیلی از همکاری‌ها فقط به این دلیل اتفاق نمی‌افتد که دو واحد همسایه از وجود هم بی‌خبرند.ما این کار را انجام دادیم با راه اندازی ویترین محصولات شهرک صنعتی قدم دوم، یک مشکل مشترک را انتخاب کنید و حلش کنید. لازم نیست از همه‌چیز شروع کنیم. اگر ده واحد از یک مشکل لجستیکی یا انرژی یا تأمین ماده‌ی اولیه شاکی‌اند، همان را به یک پروژه‌ی مشترک تبدیل کنید. موفقیت اولین پروژه، اعتماد برای دومی را می‌سازد.

قدم سوم، ارتباط با کارفرما. بسیاری از سازندگان خوب هستند، اما کارفرما آن‌ها را نمی‌شناسد. نشست‌های مستقیم میان خریداران صنعتی و واحدهای شهرک، بازدید از خط تولید و آشنایی با فرایند کنترل کیفیت، فاصله‌ای را کم می‌کند که گاهی فقط از بی‌اطلاعی ناشی شده است.

قدم چهارم، سرمایه‌گذاری روی آدم‌ها. آموزش، مستندسازی تجربه، و مسیرهای روشن رشد برای نیروهای جوان. این همان چیزی است که هیچ ماشینی جایش را نمی‌گیرد.

قدم پنجم، نگاه به بیرون از مرز. حتی اگر هنوز آماده‌ی صادرات نیستیم، می‌توانیم از امروز استانداردها و مستنداتمان را طوری بسازیم که فردا بتوانیم وارد بازار همسایه شویم.

ساعت شش و چهل دقیقه، یک بار دیگر

برگردیم به آقای کریمی. فردا صبح دوباره می‌آید، دستش را روی نرده می‌کشد و از کنار سالن رد می‌شود. شاید فردا هم همان مشکلات را داشته باشد؛ آزمایشگاهی که نوبت نمی‌دهد، ماشینی که استادکارش دارد بازنشسته می‌شود، مشتری‌ای که قیمت می‌خواهد و بازاری که هنوز نامطمئن است.

اما یک روز، زودتر یا دیرتر، بازار دوباره باز می‌شود و پروژه‌ها از سر گرفته می‌شوند. خریدار می‌پرسد: قیمتت چقدر است؟ کیفیتت چطور است؟ کی تحویل می‌دهی؟ و اگر چیزی خراب شد، کی می‌رسی؟

جواب این پرسش‌ها را نمی‌شود همان روز آماده کرد. باید از امروز ساخت: یک آزمایشگاه مشترک، یک دوره‌ی آموزشی، یک نشست با کارفرما، یک رابطه‌ی استاد و شاگردی در کارگاه.

کارخانه را می‌شود دوباره ساخت. اعتماد، دانش و آدم‌ها را نه. و به همین دلیل، همان‌ها را باید بیشتر از هر چیز دیگری نگه داشت.

تجربه‌ها و نظرهای شما درباره‌ی همکاری میان واحدهای شهرک برای ما ارزشمند است. آن‌ها را از طریق کانال‌های ارتباطی مدیریت شهرک با ما در میان بگذارید.
ارادتمند شما صنعتگران
محمد کلانی طهرانی
مدیر عامل و عضو هیات مدیره